Als ik aan de Verenigde Staten denk, voel ik altijd iets van optimisme. Alsof daar, hoe naïef misschien ook, nog steeds alles mogelijk is.

Dat gevoel zit al jaren in mij. Toen ik een jaar of zes was, keek ik net als bijna ieder ander kind van mijn leeftijd naar series uit Hollywood: iCarly, Victorious, Sam & Cat. (Voor wie die series niet kent: de omstreden producer achter veel van die programma's, Dan Schneider) Toen ik vijftien was en bijna klaar was met de middelbare school, midden in de coronatijd, durfde ik voor het eerst het balletje bij mijn ouders op te gooien.

‘Pap, mam, mag ik voor een jaar naar Amerika? Naar een Amerikaanse high school?’

Eerst lachten ze. Daarna werden ze lijkbleek toen ze doorhadden dat ik het serieus meende. Nadat ik mijn presentatie had afgerond, vertelden ze me later dat ze dachten dat dit weer zo'n plan van mij was dat na een paar weken vanzelf zou overwaaien. Maar ik hield vol. En de aanhouder wint. Dus stapte ik op mijn zestiende in het vliegtuig richting Salt Lake City. Over dat jaar zelf kan ik waarschijnlijk zes hoofdstukken schrijven. Kort samengevat: ik woonde bij een modern mormoons gezin, had de liefste hostfamilie die ik me kon wensen, woonde op twee uur rijden van Zion National Park en maakte het echte highschoolleven mee. Tegelijkertijd besefte ik iets wat eigenlijk pas echt binnenkwam toen ik tien kilo zwaarder weer op Nederlandse bodem stond: racisme is nog springlevend. Op een manier die ik in Nederland nog niet eerder had meegemaakt. Er wordt echt onderscheid gemaakt tussen of je een heteroseksuele witte Amerikaan bent, of Mexicaans, of homoseksueel. Dan val je al snel buiten de community. Ben je niet gelovig, drink je alcohol of heb je seks voor het huwelijk? Dan ben je, letterlijk, van God los. In eerste instantie woonde ik bij een gepensioneerd echtpaar, maar vanuit hun kant werkte dat na twee maanden niet meer. Op school leerde ik al snel Alli kennen en we hadden direct een klik. Een soort vriendschap op het tweede gezicht, want blijkbaar vonden we elkaar de eerste keer dat we elkaar zagen allebei een b*tch. Ik kan het me nog steeds nauwelijks voorstellen, maar haar familie heeft mij vrijwillig de rest van het jaar in huis genomen. Ze namen me volledig op in hun gezin. Ze wisten dat ik niet gelovig was, dat ik alcohol dronk en dat ik een veel progressievere en democratischere kijk op de wereld had. Maar toch namen ze me in huis. Andersom was ik ook enorm geïnteresseerd in hun leven. Alli en ik hebben urenlang gepraat over van alles en nog wat. Over God, abortus, vriendjes, Trump en wat we later wilden bereiken in het leven. Over vrijwel alles dachten we precies het tegenovergestelde. Ik ging twee keer per week mee naar de kerk, paste mij aan en dronk geen koffie (ze mogen van hun geloof geen cafeïne, al is Coca-Cola daar op z'n Amerikaans natuurlijk weer een uitzondering op) en bad iedere avond mee voor het eten.

Zij hebben mij laten zien hoeveel goedheid er achter heel veel Amerikanen schuilt. Zij waren geïnteresseerd in mijn manier van leven en ik in die van hen. We leerden van elkaar. En ik denk dat het belangrijkste daarbij was dat we elkaar niet probeerden te overtuigen. Ondanks dat we elkaars gedachtegang niet altijd begrepen, respecteerden we die wel. Amerika, en dan vooral Utah, heeft daardoor een speciaal plekje in mijn hart.

Tegelijkertijd roept het ook veel onbegrip bij mij op als ik zie hoe dingen momenteel gaan in de Verenigde Staten. Ik durf best te zeggen dat ik Trump lange tijd heb verdedigd tegenover de mensen om mij heen.

"Als je daar woont, is het anders."

"Onder Biden ging ook niet alles goed."

Ik denk dat ik dat deed omdat ik van dichtbij heb gezien hoeveel wanhoop er achter een grote groep Republikeinen  zit. Ook zij zien hun Amerika veranderen. En eerlijk is eerlijk: veel dingen gaan daar achteruit. De kwaliteit van eten, de economie, sociale omstandigheden. En ja, net als in Nederland speelt migratie daar een grote rol in het maatschappelijke debat. Maar de huidige politiek van Amerika is simpelweg niet meer goed te praten. 

Gelukkig overheersen bij mij uiteindelijk de herinneringen aan de tijd dat ik daar woonde. De openheid van mensen. Hoe gastvrij ze zijn. Hoe bereid ze vaak zijn om naar andere meningen te luisteren, zolang je hetzelfde terugdoet.

Terugkomend op het begin: ik heb gewoon een fascinatie voor dat land. Voor hoe dingen er gaan, voor de mensen, voor de natuur. En misschien ook wel voor dat gevoel dat daar alles mogelijk is en dat je alles kunt bereiken.

Al weet ik dat een deel van die belofte misschien alleen bestaat zolang je er van een afstand naar kijkt.